De tekenperikelen van een a-tekenares
Léuk, denk je ook eens bijna zomervakantie te hebben en welverdiend ook, na een jaar hard zwoegen om alle leuke projecten, opdrachten, huiswerkopdrachten en proefwerken op tijd gemaakt en voorbereid te hebben en dan geven ze je in een laatste lesweek ineens een TEKENOPDRACHT.
En ik had nog wel tekenen laten vallen aan het begin van dit jaar, was ik daar in ieder geval vanaf: een schrale troost aangezien ik Duits zelfs tot en met de vierde moet zien vol te houden, maar tekenen kon dan toch tenminste niet meer op mijn rooster verschijnen. In ruil daarvoor wel muziek, maar dat is geen straf. Tekenen wel.
Het is ook nog eens niet zómaar een Tekenopdracht: het is een Levensbeschouwelijke Tekenopdracht. Ik moet mijn Zelfbeeld, Mensbeeld, Kijk Op De Wereld, Religieuze Overtuiging (indien ik die heb), Cultuurkenmerken, kortom mijn hele leven, op één A4′tje duidelijk maken. Liefst met veel symboliek, vredesduifjes en kruisjes want het moet natuurlijk wel lekker onbegrijpelijk zijn, het blijft Levenbeschouwing.
Het probleem is dat ik niet kán Tekenen. En dat zou opzich niet zo’n probleem zijn als ik niet zo’n verschrikkelijke perfectionist zou zijn die het niet kan hebben als ze iets niet kan. Helaas ben ik dat dus wel, een ‘Perfectionist tot in de kist’ noemt men dat. Daarnaast ben ik ook een slecht verliezer en een nóg slechtere opgever, vandaar dat ik mijn halve zaterdag bezig ben geweest met Levensbeschouwelijke Tekeningen maken. Allemaal even lelijk en met de meest ingewikkelde symboliek die mijn ouders (die toch respectievelijk ex-godsdienstlerares en robotmaker zijn) niet konden ontcijferen. Zelfs een periodiek systeem of een slinger van Foucault kost mij flink wat moeite om te tekenen, laat staan een wereldbol waar de continenten enigszins herkenbaar zijn als zijnde Afrika, Zuid-Amerika of Antarctica. Na héél veel research (Google is de held van vandaag) en ongeveer evenveel gemopper later heb ik met behulp van een passer een wereldbol weten te creëeren met continenten en ik heb het zelfs gepresteerd een als zodanig herkenbare hand te tekenen. Gevolg is wel dat de helft van mijn uit een vergeten kist opgediepte kleurpotloden nog maar voor de helft bestaan en dat mijn gum inmiddels niet meer is.
Nu verschillende mensen me hebben verzekerd dat de tekening – mijn tekenkunsten in overweging genomen – nog best aardig gelukt is en zó ingeleverd kan worden, heb ik me er maar bij neergelegd: mooier dan dit gaat ‘ie niet worden. Ik geloof dat de kunstzinnigheid in mijn familie een generatie heeft overgeslagen…
