Nooit meer Aardrijkskunde
Vandaag heb ik een tijdperk van mijn leven afgesloten: het tijdperk waarin ik Aardrijkskundelessen had. Heerlijk, zo’n verleden tijd kunnen gebruiken als het betrekking heeft op zo’n kulvak als Aardrijkskunde! Het is vast een ontzettend leuk, boeiend, geweldig en wat-al-niet-meer-vak als ik niet zo’n sááie lerares had gehad en dat drie jaar lang. Na drie jaar dezelfde lesopbouw (een stukje uitleg, opdrachten maken uit het boek, opdrachten nakijken uit het boek… Een stukje uitleg en tot slot, spannennnd…. een filmpje! Wihoe, wéér een filmpje van www. aardrijksknudde.docenten.saaiheid.nl)
Het boek helpt ook niet mee met z’n Jip-en-Janneketaal: een tekst over brandhaarden in de wereld is toch minder pakkend als het verteld wordt alsof je buurjongetje gisteren met een schepje op het hoofd van een buurmeisje heeft geslagen en dat was níet lief van het buurjongetje want het buurmeisje kon er niets aan doen dus had het buurjongetje haad niet op haar hoofd mogen slaan met dat schepje… Voorin het boek staat ”Omdat een mooi vak een prachtig boek verdient”. Weten we dat ook weer.
Daarbij bleek ook nog dat we op een gegeven moment tijdens de lessen aardrijkskunde economie gingen doen ‘omdat de aardrijkskundedocent dat best ook konden uitleggen en het had toch met elkaar te maken en de roostermaker had geen zin om er tijd voor vrij te maken in het echte rooster’. Daar zit je dan met je leuke nog net niet met de hand bij elkaar geniete boekje met kulopdrachten over economie van het soort ”wat is het verschil tussen winst en verlies en bereken de winst van bedrijf x als ze 100 euro uitgeven en 50 euro verdienen aan hun product”. Zie dan je ogen maar eens open te houden.
Maar goed, dat heb ik nu allemaal achter me gelaten. In een klas van dertig leerlingen kiezen er drie aardrijkskunde en ik ben één van de 27 die het godzijdank mag laten vallen. Toen ik het lokaal uitliep (om de feestvreugde te verhogen was dit ook nog het o-zo-gehate échte ”aardrijkskundelokaal” waar ik nu dus nóóóóóit meer aardrijkskunde zal hebben!) heb ik diep ademgehaald, de aardrijkskundevrije lucht opgesnoven en na een laatste blik op het roosterbord voor morgen -hebben we niet nog per ongeluk een steruur aardrijkskunde ofzo?- weet ik het zeker: nooit meer aardrijkskunde voor mij. En dat, dát is een heerlijk gevoel.
