Het journaal, de krant en nog veel, veel meer
Ik zal iets vreselijks bekennen: ik kijk (bijna) nooit naar het journaal. Af en toe besluit ik rigoureus dat het eens afgelopen moet zijn en daar zit ik dan, 8 uur ’s avonds, op de bank met konijn op z’n kleedje naar het journaal te kijken. Vol goede moed, glaasje drinken erbij, dekentje als het koud is en konijn krijgt een snoepje.
Maar het probleem komt nu pas… Als ik dan eenmaal naar het Journaal kijk weet die nieuwslezer me binnen twee minuten het gevoel te geven dat ik een enorme idioot ben. Het journaal is net een serie waar je vanaf de eerste aflevering fan van moet zijn geweest om het te volgen: alles, werkelijk álles is vervolgnieuws op iets dat gisteren, vorige week, drie maanden geleden of drie eeuwen geleden is gebeurd. Wat moet ik daar nou mee? Ik wil weten wat er vandáág gebeurd is, niet vorige week.
Kranten lees ik ook niet, alleen op zaterdag de nutteloze bijlagen (‘Boeken’, ‘HartenZiel’, zelfs tot mijn grote gêne ‘Sport’), werkelijk alles dat niet op actualiteiten lijkt. Het fijne aan die bijlages is namelijk dat je daar geen voorkennis voor hoeft te hebben: een wetenschappelijk onderzoek wordt idiot-proof uitgespeld en alle verwijzingen naar onderzoeken in het verleden ook duidelijk uitgelegd. De mensen die de sportsectie schrijven hebben een geheugen dat in termijnen van de afgelopen voetbalwedstrijd denkt en niet verder terug, wat ook weer scheelt want aan een voetbalwedstrijd is verder ook weinig op te merken behalve de stand die altijd wel ergens vermeld wordt, en zo niet: dan was ie niet interessant of willen we er niet meer over nadenken en dan gaat het artikel er dus ook niet over. Interviews in van die leuke magazines zijn altijd ook wel lollig, niet dat ik die mensen ken maar je hebt toch wat te lezen wat over het algemeen interessanter is dan de pindakaaspot.
Het is niet zo dat de hele wereld aan mij voorbijgaat: als het belangrijk is, hoor ik het tóch wel en als het écht ergens over gaat lees ik er ook heus wel over. Maar om nou te zeggen dat ik helemaal ‘up to date’ ben als ik om onchristelijke tijden ’s ochtends op de fiets stap om naar school te sprinten, nee.
Als ik iets wil weten, zoek ik het op in de krant van vorige week die doorgaans toch nog wel op tafel ligt, en op het wereldwijde web is er altijd wel een artikeltje over te vinden.
Kortom: deze blogger, die op haar blog nog wel een aparte afdeling ‘Actualiteit’ heeft gemaakt bekent bij deze niet altijd up to date te zijn. Nu ik dat zo typ is dat eigenlijk best wel triest voor iemand die naar 4 gymnasium gaat. Hm. Misschien moet ik toch maar eens de krant lezen. Of naar het journaal kijken…