Dutchesse’s Weblog

‘De zin van het leven.’ Welja, laat ik daar eens een blog over schrijven.
De zin van het leven is iets waar iedereen, wereldwijd, zichzelf vragen over stelt. En dat is niet voor niets: de zin van het leven is voor iedereen verschillend en bovendien iets wat je niet zomaar bedenkt. Eerlijk gezegd vraag ik me af of er wel een zin ís: misschien is die er wel gewoon niet. Misschien draait alles wel gewoon om de voortplanting, misschien is alles wel daadwerkelijk gewoon ‘per ongeluk’ zo geëvolueerd. Misschien is het wel gewoon de bedoeling dat je het voor jezelf zo leuk mogelijk maakt in die tijd van nutteloos hierzijn. Dat is ook voor iedereen verschillend: sommigen willen iets betekenen voor de wereld, of voor andere mensen; sommigen willen gewoon in stilte genieten van de dingen die hen dierbaar zijn zonder al teveel met de rest te maken te hebben.

Het is op een bepaalde manier heel beangstigend dat alles zomaar, patsboem, voorbij kan zijn. Of langzaam, maar zeker. Maar aan de andere kant: hoe banger je daar voor wordt, hoe minder je geniet van de tijd dat je leven niet op z’n end loopt… Ik denkt dat ik zou willen weten van wanneer tot wanneer je precies leeft. Dan zou je met tijdsdruk gaan leven. ‘Ik moet dat en dat nog doen…’ Wordt één grote stressboel.

Soms denk ik dat je pas aan het eind van je leven kunt zegen wat de zin van je leven was, waar je het meest van genoten hebt en waar je spijt van hebt. Sommige dingen lijken op het moment dat het gebeurt heel belangrijk (of juist niet) en blijken dat later juist niet (of juist wel, verwarrend) geweest te zijn.

Toekomst laat zich niet voorspellen en dat is maar beter ook. Een wereldwijd griepvirus dat miljoenen slachtoffers maakt is enorm beangstigend, net als een meteoriet die recht op de aarde afkomt, een tweede oerknal, een uitbarsting van alle vulkanen tegelijk, het ide edat noord en zuid plotseling om zouden draaien of dat de zon zou doven: het probleem is alleen dat we er ook misschien bitter weinig aan zullen kunnen doen als het eenmaal zover is. Maar als ik mezelf afvraag wat precies het vreselijk is aan doodgaan dan is het denk ik het idee dat de rest van de wereld doorgaat, dat je nog door had kunnen gaan. Mijn troost is dan ook dat als de zon dooft of iets in die richting, alles is afgelopen: hoewel dat misschien cru klinkt.

En eerlijk gezegd ben ik niet veel verder dan hier. Hoeveel verder ik zal komen? Weet ik niet. En ach, dat houdt het leven interessant, nadenken over het leven. Tot die tijd zal ik me houden aan wat Amy McDonald in haar song ‘Run’ voorstelt als levenswijze:
She said I don’t know what you did it for
She said I don’t know what you dit it for, at all
He said I don’t know what you did it for
He said I don’t know what you dit it for, at all

And I will run until my feet no longer run no more
And I will kiss until my lips no longer feel no more
And I will lov euntil my heart it aches
And I will love until my heart it breaks
And I will love until there’s nothing more to live for