Twee gedichten
Twee gedichten, elk met dezelfde twee beginregels. Verder verlopen ze totaal verschillend.
Dat moment
Tranen door een glimlach
Woede door mijn verdriet
Angst voor wat er komen gaat
Voor wat jij achterliet
Razernij over het verleden
Angst voor dit moment
Afschuw voor je woorden
Als jij je schuld bekent
Wanhoop speelt een spel met verbazing en verdriet
Ik voel alles en niets tesamen
Wat jij en al die mensen met jou
Langzaam van mij ontnamen.
Een veldslag van emoties
Tranen door een glimlach
Woede door verdriet
Angst vermengt zich langzaam met
Afkeer, of doet dat niet;
Euforie en vrees
Kruisen elkaar telkens weer
Terwijl sympathie wint van verbazing
Verliest bezorgdheid van de afkeer
Een veldslag van emoties
Is wat beslist wie ik zal zijn
Wie ik ben, wie ik was
En wie ik ben geweest.
