Bijna-doodervaringen stapelen zich op.
Misschien ligt het aan mij, omdat ik steeds vaker de krant lees of naar het nieuws kijk, maar van alle kanten komen ineens dreigende berichten over de naderende ondergang van de wereld. Waarom? Misschien omdat de economie in elkaar dreigt te lazeren, wat overigens ook wel weer schijnt mee te vallen volgens anti-doemdenkers (ook wel optimisten). Of misschien omdat we in West-Europa nu eenmaal al een geruimte tijd geen grootste rampen meer hebben ondervonden. Of misschien omdat nu blijkt dat patat een negatief effect heeft op het gedeelte in de hersenen dat voor positiviteit zorgt, waardoor de patatgeneratie een generatie vol ongelooflijke pessimisten blijkt te zijn. In ieder geval is het wel telkens weer iets om je gek te lachen. Tenminste, als je geen talent hebt voor doemdenken. Heb je dat wel, dan kun je je lol op.
De deeltjesversneller die ergens diep onder de grond bij Zwitserland ligt, zou volgens sommigen bijvoorbeeld gigantische zwarte gaten produceren. De hele wereld werd opgeslokt, de tegenstanders van de Large Hadron Collider wisten het zeker. Dat de wetenschappers die het ding ontworpen en gebouwd hadden en die op het punt stonden er jarenlang onderzoek mee te gaan doen zeiden dat het niet zo was lieten ze even buiten beschouwing, want weten die mensen er nou van. Natuurlijk is het de vraag of het ook maar énige relevantie heeft de oerknal proberen na te maken in een buis met een paar meter beton eromheen, maar ik sta wel zo positief in het leven dat ik denk ‘Als ze dat willen, doen ze dat dan maar fijn.’ Denken andere mensen anders over. Anyway, de wereld is niet vergaan toen de LHC werd aangezet. Schattig genoeg hadden de doemdenkers daar meteen een antwoord voor klaar: ja, ze zouden nog wel drie jaar dat ding aan laten staan dus dan kon het nog drie jaar elk moment gebeuren. Leuk dat ze dat niet meteen even vermelden, kennelijk moet je wel behoorlijk met de tijd meegaan als pessimist!
Dat is nog niet eens het leukste doemscenario. Naast het feit dat de economie in elkaar lazert, zodat iedereen over een jaar weer met een knuppel door de bossen moet gaan rennen, jagend op een tamme koe, en het feit dat Marco Borsato zijn nieuwe cd op de markt heeft gebracht, weten andere – of misschien wel dezelfde – doemdenkers het nu helemáál zeker: de aarde vergaat in 2012. Wanneer in 2012 is mij nog niet helemaal duidelijk, maar me dunkt dat 365 dagen (of zelfs 366 – is het niet een schrikkeljaar?) genoeg dagen zijn om er vanuit te kunnen gaan dat op minstens één van die dagen de aarde zal imploderen, of exploderen, of zal verdwijnen in een zwart gat (als die deeltjesversneller nog aanstaat). Aan het jaartal komen ze doordat de Maya-kalender dat jaar zal aflopen. En als je creatief telt ook de kalender van bepaalde indianenstammen, zo verzekerden enkele doemdenkende onderzoekers. Overigens schijnt dat je ook creatief moet omspringen met de Maya-kalender, want die schijnt van geen kant te kloppen, met als gevolg dat de aarde al lang vergaan had moeten zíjn. En dan hebben we het nog niet over het feit dat pessimisten en buitengewoon talent hebben om het slechtste te denken van álles – die Maya-kalender heeft het namelijk alleen over ‘een nieuwe tijdsperiode’ en dus helemaal niet over de ondergang van de aarde. Ik, met mijn positieve aard, denk dan persoonlijk dat dat weleens een heel mooi tijdsvak zou kunnen worden. Als je ziet wat voor ellende in het afgelopen tijdsvak allemaal is gebeurd, is het nu de beurt aan de mooie tijden, toch?
Ieder weldenkend mens zal zich nu afvragen waaróm in godsnaam de aarde zo nodig ten onder moet gaan. En eerlijk gezegd vraag ik me dat ook af.
