Filosofiefrustaties.
Gosh, ik dacht naast al mijn bèta-vakken ook een leuk alpha-vak te kiezen… Dat werden er uiteindelijk drie want ik kan niet kiezen, maar ik ging er vanuit dat het alleen maar leuk zou zijn. Ik in mijn jeugdige overmoed kies met m’n stomme kop filosofie.
De clue van filosofie lijkt het vermogen om 70 minuten naar iemand anders te luisteren te zijn. Soms mag je er tegenin gaan (of slap meelullen naatuurlijk) maar over het algemeen is het zitten en luisteren. Opzich leuk dat het over filosofie gaat… Behalve dan wanneer je zélf iets moet gaan doen zoals nu.
Want terwijl ik deze blog zit te schrijven had ik éigenlijk heel hard aan een essay voor filosofie moeten werken. Onderwerp? ”Wat is filosofie voor mij?”. En laat dat nou net het énige zijn waar ik onmogelijk 600 woorden over kan schrijven!
Alles wat ik heb geprobeerd is óf een soort tachtigjarigenverhaal wat zo in HP/De Tijd geplaatst zou kunnen worden, óf niets (als in letterlijk niet, lucht, geen woorden) óf iets al te persoonlijks over geluksgevoelens enzo. Opzich prachtig, maar niet iets wat je aan je 63-jarige filosofieleraar laat lezen.
En voor het eerst van mijn leven heb ik geen greintje inspiratie meer over om er een weetikveelwatvoorverhaal omheen te schrijven, wat het geheel wat zou kunnen inkleden zodat ik wél aan mijn 600 woorden kom. Minimáál 600 woorden trouwens, minimaal als in ‘minstens’ als in ‘liefst meer’. Ons werd nog verzekerd dat níet ”Hoe langer hoe beter” zou gelden. Eerlijk gezegd geloof ik dat niet.
