Over Nijverdal en een pinautomaat: een zoektocht.
Laat ik voor de verandering beginnen met de conclusie: Nijverdal is een gát. Het einde van de wereld. De rand waar men vroeger dacht vanaf te vallen, voordat één of andere idioot de verkeerde afslag nam en per ongeluk Amerika ontdekte. Ongelofelijk.
Nu vraagt de trouwe lezer zich misschien af wat ik in hemelsnaam moest in Nijverdal, welnu, dat kan ik je vertellen, trouwe lezer: daar vond het repetitieweekend van het JON plaats. Dat is opzich dus ontzettend leuk en gezellig, ware het niet dat je als harpistes uiteindelijk weinig te doen hebt. En wat doe je als je een avond lang niet hoeft mee te repeteren? Juist ja, je gaat de omgeving verkennen.
Op je hakken. Zonder sjaal. In de sneeuw. In de kou. In Nijverdal. Niet slim.
Medeharpiste wilde op zoek naar een pinautomaat, wat in een normale omgeving echt niet moeilijk hoeft te zijn; geld uitgeven/van je rekening afhalen is altijd makkelijker dan het níet uitgeven of op je rekening zetten, immers xD. In Nijverdal keert men dat om, het is schier onmogelijk daar binnen afzienbare tijd geld te pinnen.
Na een kwartier lopen door dé dorpsstraat in Nijverdal (voor het gemak ‘Grote straat’ geheten) kom je namelijk een pinautomaat tegen waar de onsterfelijke woorden ‘Defect, tot maandag!’ op staan.
Daar komt nog bij dat heel Nijverdal uitgestorven is op zaterdagavond om acht uur, behalve de onmisbare kebabzaak waar vijf mensen kebab staan te maken maar waar geen gasten zitten. Uiteindelijk konden we de weg vragen in de enige kroeg waar nog mensen waren – schoonmakend, weliswaar, maar toch – en die wisten ons met veel moeite de Rabobank aan te wijzen; tegenover de kerk met het futuristische groen verlichte kruisje op de toren. Amerikanisering slaat toe in Nijverdal, ik zie het al voor me als krantenkop.
Ondertussen staat harplief te bevriezen in een gymzaal (want ja, een gymzaal is in zo’n bruisende omgeving als Nijverdal ook onmisbaar) en moest in een kist vervoerd worden voor het eerst van z’n – nog korte – leventje; ik heb doodsangsten uitgestaan. Iedereen die mij kent zal het wel weten; ik kan er niet zo goed tegen als mijn harp niet veilig thuis op zijn eigen plekje, centraal verwarmd, uit de zon staat. Zal er toch aan moeten wennen vrees ik, voer voor psychologen(A).
In ieder geval weet ík voortaan waar in Nijverdal je kunt pinnen.
Twijfelen.
Heb ik al eens subtiel laten vallen dat ik een enorme twijfelaar ben?
Met alles eigenlijk. ”Wat wil je vanavond eten”? ”Pasta, nee, pizza, wacht even, nee doe maar andijvie, ho nee toch maar pasta. Hm. ”
”Zullen we dit of dat gaan doen”? ”Dit. Nee, dat. Ik bedoel, doe maar dit. Wacht, nee, toch maar dat.”
En nu doet de school mij als twijfelaar in hart en nieren iets vreselijks aan: ik moet kiezen. Of ik naar Griekenland of Italië wil op culturele reis. Het meest frustrerende is eigenlijk dat als ik eenmaal voor een land heb gekozen ik ook nog kan kiezen tussen twee reizen – een dubbele bodem dus, heel gemeen. En ik kom al niet door de eerste keuze heen. xD.
Ik dacht mezelf te slim af te zijn dus heb ik het anders gedaan: ik sloeg stap 1: land kiezen over en ging meteen door naar de reis zélf kiezen. Ze alle vier op een rijtje zetten en er dan net zo lang over nadenken tot ik er één kan wegstrepen. En dat lukte. Bijna.
Nu twijfel ik namelijk niet meer tussen vier reizen, maar twee – één naar Italië en één naar Griekenland. En dan kom ik toch nog bij stap 1: land kiezen uit. Lotsbestemming noem ik het maar.
In ieder geval schrijf ik de trektocht af, ik ben niet zo’n wandelaar en Pompeji heb ik al gezien, dus de Campaniëreis is ook geschrapt van het lijstje. Lang geleden ben ik wel in Toscane geweest en twee jaar geleden ook nog een dag in Rome, maar ik kom elk jaar in Griekenland – weliswaar niet precies waar we nu heengaan, maar toch.
Dus basically, ik kan niet kiezen. Rome/Toscane of toch Griekenland? Ik ben benieuwd wat het gaat worden, moet het voor vrijdag weten dus er zit ook nog een limiet aan mijn twijfeltijd wat het geheel nog lastiger maakt. Ik twijfel nog even door.
Twijfel
Weggaan kan niet
Niet nu, niet vandaag
Nooit.
Hier blijven kan niet
Niet hier
Niet nu.
Maar ik wil weg
En blijven tegelijk
Verscheurd door twijfel
Blijf ik halverwege staan.
Kiezen of delen
Kiezen of delen
Het liefst
Deed ik
Geen van beiden.
Niet onverwacht
Ik zak in elkaar
De wereld lijkt ineens
Oneindig ver hier vandaan
De grond valt weg onder mijn voeten
Het besef krijgt langzaam
Maar zeker vat op mijn gedachten
Alles lijkt verloren
Op dit ene moment
De stilte als een deken
De duisternis komt plotseling
Maar niet onverwacht.
