Gosh, 2009 is nog geen 7 dagen oud of het dreigt alweer een rampjaar te worden – wat school betreft althans. Op de één of andere manier lijken leraren altijd wél uitgeslapen te zijn na een vakantie en leerlingen niet. Dat dat iets te maken zou kunnen hebben met het niet-huiswerkvrijzijn in de vakantie, maar het wél nakijkvrijzijn van leraren wordt door iedereen stellig ontkend. Persoonlijk zie ik een verband, maar dat kan ook aan mijn a-wiskundige brein liggen natuurlijk.

Om even mijn vakantie samen te vatten: ik heb voornamelijk in Nijverdal gezeten, in Bunnik gezeten (wereldoorden, spetterend als altijd), bij familie gezeten (gezéllig…!) of thuis gezeten, bij voorkeur huiswerk makend.
Of, en dan kom ik bij de clue van deze blog: een filmpje aan het maken voor Nederlands. En wát een kulopdracht. Een middeleeuws verhaal vertellen door middel van een leuk interactief gebeuren, een hoorspel of een filmpje ”ofzo”. Mocht er ooit een leraar zijn die dit leest: leuke, interactieve opdrachten zijn níet leuk. Alleen vermoeiend en erg irritant om in je kerstvakantie te moeten doen (overigens ook al je geen vakantie hebt).

En om mijn frustraties compleet te maken: mijn computer flipte iedere drie seconden, zodat ik drie f*cking dagen bezig ben geweest met het hele gebeuren monteren, en dat was nadat we eerst een dag moesten vinden waarop we überhaupt het filmmateriaal konden maken, wat vervolgens mislukte omdat filmen betekent dat je én de tekst en de juiste handelingen moet kennen. En dat lukte niet. Over naar plan B: een fotoverhaal.

Ik zal jullie niet verder vermoeien met de details van mijn drie dagen durende oorlog met de computer, Adobe Photoshop en Windows MovieMaker. Het komt erop neer dat er nog één strijd gestreden moet worden: het zetten van het filmpje op een passende USB-stick, die ook in de computer op school past en, nog veeleisender, daar dan ook zijn inhoud in de harde schijf van de computer kan spugen. Feest.

Daarnaast natuurlijk alvast de nodige ‘Nieuwjaarswoordenso’s” met alle Latijnse woorden van de afgelopen 4 jaar of alle Griekse verbuigingsvormen. Puur genieten…

Ik ga weer aan het werk.

Lawaai verdrijft zwijgend de stilte en
De warmte verlamt de kou terwijl ik me
Langzaam
In een poel van geluk dompel.
Licht.

De stilte zwijgt
Als een graf waar
De duisternis het licht heeft uitgedoofd

Het licht verblindt
Als een zon die
Met haar duizenden zonnestralen nooit alleen zal zijn

En hier, in de poel van mijn gedachten
Zal ik vinden wat ik zoek.
Mezelf.

Waar je al niet over nadenkt als je rustig in de filosofieles zit. Nu is het een inkoppertje om te zeggen: ‘Nou… Filosofische onderwerpen?’. Grappig. Héél grappig. En toevallig nog juist ook. Maar niet de onderwerpen waar de filosofieleraar het over had…

Een tijdje geleden filosofeerde ik over de theorie van Sartre – het terugkeren naar aarde als geest en vooral het feit dat alles een vooropgezet plan zou hebben. Ik introduceerde daar het idee van de ‘Planner’, die gast die dus alles verzint. De verhaallijnen aan elkaar knoopt als het ware. En tijdens filosofie dacht ik nog eens na. Laat ik voorop stellen: ik denk dat ik een agnost ben. Ik geloof niet in een bepaalde god, maar ik geloof eigenlijk ook niet dat er niets is – ik twijfel. Ik weet het niet. Terzake.

Als je kijkt naar de wereldgodsdiensten dan zie ik één groot gemeenschappelijk feit; ze geloven allemaal dat hún god degene is die alles heeft gemaakt. Of hun goden in meervoud, natuurlijk. Maar… Als één van die goden (laat ik hem maar weer Planner noemen – voor het gemak) alles heeft geschapen, waarom heeft hij (of zij!) dan ook mensen geschapen die níet in Planner geloven? Waarom bestaan er zoveel verschillende godsdiensten, als er één de ware zou zijn? Want Planner is almachtig – daar gaan we even vanuit – dus als hij het daar niet mee eens is dan kan hij dat zo oplossen. En toch doet ‘ie dat niet; de aanhangers van al die religies vliegen elkaar met zeer grote regelmaat in de haren, terwijl we er vanuit kunnen gaan dat Planner dat dus niet wil; anders zou hij of zij het zélf wel oplossen. Ik denk niet dat Planner voor de lol mensen die wél het ”juiste geloof” hebben wil verliezen, omdat hij zelf te beroerd is het even op te lossen?

Even daar van uitgaand, zou je dus twee dingen kunnen concluderen: 1) er is geen ‘juiste geloof’ en misschien dus ook wel helemaal geen Planner; of 2) Al die godsdiensten hebben het bij het rechte eind. Ze geloven allemaal in een Planner die alles heeft gemaakt alleen geven er allemaal een andere naam aan. Maar wat maakt die naam nou uit? Als ze in Planner geloven vind Planner het waarschijnlijk ook wel goed, of hij nou Planner wordt genoemd of niet.
Een derde mogelijkheid is dat Planner na het maken van de aarde weer verderging met iets anders (een handwerkje, of een parallel universum) en niet meer zo erg heeft gekeken naar wat er op de aarde gebeurde. In de zin van: zoek het zelf maar uit. Dat zou een hoop narigheid kunnen verklaren.

Maar dan is er nog iets: ik heb niet het idee dat de aarde Planners ‘meesterwerk’ was. Er zijn behoorlijk wat fouten in geslopen. De hele natuur is eigenlijk een rotzooi. Alles waar de natuur relatief weinig last van heeft maar wat niet netjes is afgewerkt, blijft dus ook zo; als Planner er écht werk van had gemaakt dan hadden de pinguïns heus niet elk jaar vier keer een wereldreis te maken van het eten naar de groep naar het eten naar de kinderen. Als hij er echt even voor was gaan zitten had hij er ook voor gezorgd dat broeikasgassen niet schadelijk waren, of dat de appendix niet slechts een ietwat lullig aanhangsel was waar de mens tot op heden geen duidelijke noodzaak van kan ontdekken. Te zien aan het aantal verschillende diersoorten zou het dan eerder een vingeroefening, een étude, zijn geweest voor het echte werk. En dan ben ik wel benieuwd naar het ”echte werk”, want ik ontken geenszins dat de aarde en de natuur voor de rest briljant in elkaar steekt; bijna alles heeft toch wel een functie, alles werkt.

En dan nog mijn laatste mogelijkheid, een combinatie van een aantal zaken: Planner heeft de aarde gemaakt met een ‘basis’ aan natuur, flora en fauna, en daarna heeft hij het de vrije loop gegeven en zo is dan langzamerhand de huidige wereld ontstaan. Misschien is dat nog wel de meest overtuigende verklaring. Maar ik blijf erbij: ik weet het niet, ik denk slechts na. Als iemand het antwoord heeft; ik hou me aanbevolen.

Laat ik voor de verandering beginnen met de conclusie: Nijverdal is een gát. Het einde van de wereld. De rand waar men vroeger dacht vanaf te vallen, voordat één of andere idioot de verkeerde afslag nam en per ongeluk Amerika ontdekte. Ongelofelijk.

Nu vraagt de trouwe lezer zich misschien af wat ik in hemelsnaam moest in Nijverdal, welnu, dat kan ik je vertellen, trouwe lezer: daar vond het repetitieweekend van het JON plaats. Dat is opzich dus ontzettend leuk en gezellig, ware het niet dat je als harpistes uiteindelijk weinig te doen hebt. En wat doe je als je een avond lang niet hoeft mee te repeteren? Juist ja, je gaat de omgeving verkennen.
Op je hakken. Zonder sjaal. In de sneeuw. In de kou. In Nijverdal. Niet slim.

Medeharpiste wilde op zoek naar een pinautomaat, wat in een normale omgeving echt niet moeilijk hoeft te zijn; geld uitgeven/van je rekening afhalen is altijd makkelijker dan het níet uitgeven of op je rekening zetten, immers xD. In Nijverdal keert men dat om, het is schier onmogelijk daar binnen afzienbare tijd geld te pinnen.
Na een kwartier lopen door dé dorpsstraat in Nijverdal (voor het gemak ‘Grote straat’ geheten) kom je namelijk een pinautomaat tegen waar de onsterfelijke woorden ‘Defect, tot maandag!’ op staan.

Daar komt nog bij dat heel Nijverdal uitgestorven is op zaterdagavond om acht uur, behalve de onmisbare kebabzaak waar vijf mensen kebab staan te maken maar waar geen gasten zitten. Uiteindelijk konden we de weg vragen in de enige kroeg waar nog mensen waren – schoonmakend, weliswaar, maar toch – en die wisten ons met veel moeite de Rabobank aan te wijzen; tegenover de kerk met het futuristische groen verlichte kruisje op de toren. Amerikanisering slaat toe in Nijverdal, ik zie het al voor me als krantenkop.

Ondertussen staat harplief te bevriezen in een gymzaal (want ja, een gymzaal is in zo’n bruisende omgeving als Nijverdal ook onmisbaar) en moest in een kist vervoerd worden voor het eerst van z’n – nog korte – leventje; ik heb doodsangsten uitgestaan. Iedereen die mij kent zal het wel weten; ik kan er niet zo goed tegen als mijn harp niet veilig thuis op zijn eigen plekje, centraal verwarmd, uit de zon staat. Zal er toch aan moeten wennen vrees ik, voer voor psychologen(A).

In ieder geval weet ík voortaan waar in Nijverdal je kunt pinnen.

Heb ik al eens subtiel laten vallen dat ik een enorme twijfelaar ben?
Met alles eigenlijk. ”Wat wil je vanavond eten”? ”Pasta, nee, pizza, wacht even, nee doe maar andijvie, ho nee toch maar pasta. Hm. ”
”Zullen we dit of dat gaan doen”? ”Dit. Nee, dat. Ik bedoel, doe maar dit. Wacht, nee, toch maar dat.”

En nu doet de school mij als twijfelaar in hart en nieren iets vreselijks aan: ik moet kiezen. Of ik naar Griekenland of Italië wil op culturele reis. Het meest frustrerende is eigenlijk dat als ik eenmaal voor een land heb gekozen ik ook nog kan kiezen tussen twee reizen – een dubbele bodem dus, heel gemeen. En ik kom al niet door de eerste keuze heen. xD.

Ik dacht mezelf te slim af te zijn dus heb ik het anders gedaan: ik sloeg stap 1: land kiezen over en ging meteen door naar de reis zélf kiezen. Ze alle vier op een rijtje zetten en er dan net zo lang over nadenken tot ik er één kan wegstrepen. En dat lukte. Bijna.

Nu twijfel ik namelijk niet meer tussen vier reizen, maar twee – één naar Italië en één naar Griekenland. En dan kom ik toch nog bij stap 1: land kiezen uit. Lotsbestemming noem ik het maar.
In ieder geval schrijf ik de trektocht af, ik ben niet zo’n wandelaar en Pompeji heb ik al gezien, dus de Campaniëreis is ook geschrapt van het lijstje. Lang geleden ben ik wel in Toscane geweest en twee jaar geleden ook nog een dag in Rome, maar ik kom elk jaar in Griekenland – weliswaar niet precies waar we nu heengaan, maar toch.

Dus basically, ik kan niet kiezen. Rome/Toscane of toch Griekenland? Ik ben benieuwd wat het gaat worden, moet het voor vrijdag weten dus er zit ook nog een limiet aan mijn twijfeltijd wat het geheel nog lastiger maakt. Ik twijfel nog even door.

Een historisch moment, of althans zo voelt het. Ik moet eerlijk (en tot mijn grote schaamte) er meteen bij vermelden dat ik níet de hele nacht in spanning voor de televisie heb gezeten om te kijken hoe Philip Freriks en twee anderen een poging deden de nacht vol te praten. Ik had al wel het gevoel dat het zou gaan lukken gezien de peilingen van de dagen van tevoren. Daarnaast vroeg ik me al af of er in heel Amerika nog iemand te vinden was die zin had in nóg vier jaar een verlengde van Bush – en met zo’n vicepresident. Dit terzijde. Maar goed, alsnog is het natuurlijk erg fijn om te weten dat er dus alweer geen wonder gebeurd is. Uberhaupt gebeuren wonderen niet heel regelmatig, maar eens moet de eerste keer zijn en ik ging er vanuit dat het niet deze keer zou zijn. I was right.

In ieder geval kan ik wél meteen melden dat ik de Victory Speech van Obama wél heb gezien – historisch gezien leek me dat wel verantwoord. Iets om later aan je kleinkinderen te vertellen, dat soort dingen.
Ik moet toegeven dat die man écht een retorisch zeer sterke president gaat worden. Zelfs ik had kippevel van sommige passages, hoewel de hele toespraak droop van de sentimentaliteit en van die typisch Amerikaanse ‘God bless America’-achtige zinnetjes. Wel aardig om te weten dat de dochters van Barack Obama een puppy krijgen voor in het Witte Huis. Hopelijk plast ‘ie niet op het tweehonderd jaar oude parket.

In het kader van de verkiezingen keken we vandaag met Engels, hoewel wat aan de late kant, een vaag YouTube-animatiefilmpje waarin ons in drie minuten ”in plain English”, nou ja, Amerikaans zou ik ‘t willen noemen, het Amerikaanse kiesstelsel werd uitgelegd. Ik kan niet zeggen dat ik nu begrijp wat in ’s hemelsnaam de fun is van eerst kandidaten kiezen, vervolgens kiesmannen kiezen en díe dan vervolgens laten kiezen. Omslachtig lijkt me het juiste woord. Maar ze zullen het zelf wel het beste weten.

Weggaan kan niet
Niet nu, niet vandaag
Nooit.

Hier blijven kan niet
Niet hier
Niet nu.

Maar ik wil weg
En blijven tegelijk
Verscheurd door twijfel
Blijf ik halverwege staan.

Kiezen of delen
Het liefst
Deed ik
Geen van beiden.

Ik zak in elkaar
De wereld lijkt ineens
Oneindig ver hier vandaan
De grond valt weg onder mijn voeten
Het besef krijgt langzaam
Maar zeker vat op mijn gedachten

Alles lijkt verloren
Op dit ene moment
De stilte als een deken
De duisternis komt plotseling
Maar niet onverwacht.